Kategorie
Aktualności Porady Porady dla grafika Porady dla klienta

Budowa Herbu

Oferujemy możliwość stworzenia własnego herbu. Nasze długoletnie doświadczenie nabyte podczas tworzenia herbów gmin i rodów, pozwoli również na to, by Państwa rodzina lub organizacja posiadała własny symbol, który będzie ją dumnie reprezentował. Jeśli chcą nam Państwo zlecić projektowanie herbu lub wycenę to prosimy o kontakt.

Herb składa się z różnych elementów, które należy opisać osobno, ponieważ każdy z nich pełni inną rolę. Na przykład herb szlachecki składa się z tarczy, hełmu, korony, klejnotu oraz z zewnętrznych ozdób. Do nich należą labry, trzymacze, płaszcze, ordery i dewizy. Poniżej opiszemy krótko każdy z nich.

Tarcza herbowa

Jest stałym elementem herbu, na którym umieszczane są figury oraz wszelkie inne komunikaty wizualne. Spełnia ona to samo zadanie, które obecnie spełnia pole znaku. Tarcza może przyjmować bardzo rozmaite kształty od owalów po bardzo rozbudowane formy. Ta różnorodność pozwala zachować oryginalność, ale również umożliwia dopasowanie kształtu tarczy do treści, która jest na niej umieszczona. Tarcze herbowe występują jako jedno i wielopolowe figury.

Godło

Figury położone na polu tarczy herbowej. Figury heraldyczne dzielą się na parę grup. Pierwszą i pierwotną zarazem grupą są figury zaszczytne. Są to figury geometryczne powstałe na skutek prostego cięcia tarcz i sięgające jej krawędzi. Figury te nie podlegają zasadzie alternacji. Oznacza to, że nie obowiązuje zasada kładzenia godła w kolorze metalu na tarczy w kolorze barwy i odwrotnie.

Od figur zaszczytnych pochodzą figury zaszczytne uszczerbione. Są to figury powstałe z prostych cięć tarczy, jednak cięcie nie dochodzi do krawędzi tarczy. Tak powstałe figury są figurami, które kładzie się w polu tarczy luzem. Oznacza to, że figurę np. łękawica, wręby, etc. kładzie się luzem w polu tarczy zwykle symetrycznie do osi tarczy w taki sposób, aby krawędzie figury nie dotykały krawędzi pola tarczy.

Trzecią grupą godeł heraldycznych są godła właściwe zwane także figurami zwykłymi. Stanowią one bardzo liczną grupę godeł, które obejmują wszelkie przedstawienia herbowe ruchome tzw. mobilia. Są to elementy graficzne położone w polu tarczy, które można podzielić na podgrupy:
– zwierzęce: lwy, smoki, węże, ptaki, itp. a także ich części
– roślinne: kwiaty, liście, drzewa
– ludzkie: całe postaci, ich części
– gospodarskie: podkowa, sierp, grabie itp.
– ciała niebieskie
– uzbrojenie: miecz, strzała, łuk, tarcza, hełm, pancerz, itp.
– pochodzące z legend stwory takie jak np. smoki, gryfy, itp.

Hełm

Stał się on ważnym elementem kompozycji herbu wspierającym koronę rangową i klejnot. Hełm zawsze umieszczony jest na górnej krawędzi tarczy pionowej lub na jednym z rogów tarczy skośnej. Wielkość hełmu w stosunku do tarczy bywa różny w różnych krajach. W niektórych krajach zachodu hełm może pełnić funkcję określającą godność właściciela herbu. W heraldyce polskiej hełm prętowy jest elementem herbu szlacheckiego (rodowego) a „żabi pysk” herbu mieszczańskiego.

Korona rangowa

Osadzona na hełmie. W heraldyce zachodniej występuje także zawój ze skręconej tkaniny, zwykle dwukolorowej i odpowiadającej kolorom labrów. Korona pojawia się nad tarczą w XVIII wieku w herbach królewskich i książęcych. Wraz z rozwojem heraldyki pojawiają się różne korony odpowiadające różnym tytułom szlacheckim. W heraldyce polskiej występują: korona szlachecka o trzech liściach (fleuronach) i dwóch pałkach z perłami, korona baronowska o siedmiu pałkach z perłami, hrabiowska o dziewięciu pałkach z perłami oraz mitra książęca. Ta ostatnia często występuje jako zwieńczenie płaszcza z gronostajów na którym położony jest herb książęcy. Korona szlachecka zawsze osadzona jest na hełmie. W przypadku koron baronowskich i hrabiowskich jest różnie. Większość tych koron rangowych wsparta jest na tarczy a dopiero nad nią występuje hełm z innymi atrybutami herbu.

Klejnot

Umieszczany na hełmie w koronie rangowej. Heraldyczna postać tych ozdób pojawiła się w XIII wieku w heraldyce zachodniej. Pierwotną formą klejnotu było powtórzenie godła i umocowanie go na hełmie przy pomocy korony rangowej, zawoju, przepaski. Są to tzw. klejnoty tautologiczne (gr. tautos – ten sam). Ponieważ klejnot nie może być zawieszony luzem nad hełmem zaczęto go umieszczać na piórach pawich lub strusich a także pomiędzy skrzydłami, rogami, trąbami, rękami i innymi figurami heraldycznymi. Tym samym ubogacano sam klejnot, ale także ubogacano herb.

Heraldyczna postać tych ozdób pojawiła się w XIII wieku w heraldyce zachodniej. Pierwotną formą klejnotu było powtórzenie godła i umocowanie go na hełmie przy pomocy korony rangowej, zawoju, przepaski. Są to tzw. klejnoty tautologiczne (gr. tautos – ten sam). Ponieważ klejnot nie może być zawieszony luzem nad hełmem zaczęto go umieszczać na piórach pawich lub strusich a także pomiędzy skrzydłami, rogami, trąbami, rękami i innymi figurami heraldycznymi. Tym samym ubogacano sam klejnot, ale także ubogacano herb.
Klejnoty są także takie, które nie są związane z godłem na tarczy a obrazują opowieść, legendę herbową czy też rodową. W klejnotach można znaleźć całą gamę różnych przedstawień od zwierząt i ludzi poprzez florę do przedmiotów codziennych i uzbrojenia.

Labry

Pierwotnie były umieszczane na herbach pochodziły od chust, były niewielkie i stanowiły ledwie nakrycie hełmu garczkowego. Labry XIV wieczne kształtem przypominają rozdarte i pozawijane wstęgi. Z czasem pojawiły się większe w postaci „wystrzępionych liści” wychodzących spod hełmu. Ewolucja labrów przebiegała zgodnie z rozwojem formy graficznej i stylizacją danej epoki. Formy były coraz bardziej skomplikowane i dotrwały do naszych czasów.
Labry w heraldyce pełnią funkcję ozdoby zewnętrznej. Jednak i one podlegają pewnym regułom heraldycznym. Zwykle stanowią formę symetryczną względem osi herbu. Labry niesymetryczne mają zastosowanie przy skośnie umieszczonych tarczach

Ordery

Przydają herbowi dostojności, są w pewnym sensie oznaką godności noszącego herb. Ordery były nadawane konkretnej osobie i nie podlegały dziedziczeniu.

Dewiza herbowa

Może być nią udostojniony herb. Jest to krótka sentencja wyrażona w języku łacińskim lub narodowym, przekazująca treści nawiązujące zwykle do ideologii rycerskiej bądź szlacheckiej, ukazującą zawartą w niej mądrość. Dewizę herbową umieszcza się zwykle pod tarczą herbową zapisaną na wstędze.

Postument heraldyczny

Jest zewnętrznym elementem herbu służąca oparciu tarczy heraldycznej i postaci trzymających tarczę zwanych trzymaczami. Historia stosowania postumentu heraldycznego w krajach zachodnich sięga XV wieku i jest w większości krajów jedynie elementem dekoracyjnym. Jednak w niektórych przypadkach element ten stanowił integralną część herbu i występował w jego nadaniu. W Polsce jest to element dekoracyjny, bez znaczenia heraldycznego, dopełniający całość kompozycji herbu złożonego.

Trzymacze

Są udostojnieniem herbu i nie mogły być stosowane bez specjalnego aktu nadania. Odnosi się to do heraldyki zachodniej. W Polsce nie zostało to skodyfikowane, a ich umieszczanie było czysto plastycznym dopełnieniem herbu.

Płaszcz heraldyczny

Jest to zewnętrzna oznaka godności w postaci płaszcza okrywającego tarczę herbową. Płaszcz heraldyczny wywodzi się z płaszczy koronacyjnych i płaszczy ceremonialnych dostojników i rycerstwa. Stosowany był początkowo w herbach monarszych, później w herbach książęcych. Nie stosuje się płaszcza heraldycznego jako zamiennika labrów.

Projektowanie herbu

Oferujemy możliwość stworzenia własnego herbu. Nasze długoletnie doświadczenie nabyte podczas tworzenia herbów gmin i rodów, pozwoli również na to, by Państwa rodzina lub organizacja posiadała własny symbol, który będzie ją dumnie reprezentował.

Jeśli chcą nam Państwo zlecić projektowanie herbu lub wycenę to prosimy o kontakt na adres zlecenia@grafikkomputerowy.pl